τσίου.

-θάρρος ή αλήθεια;
(μια ζωή ήμουν η κότα.)
-αλήθεια.
-δεν υπάρχει αλήθεια. ακόμα να το καταλάβεις;
-μα είναι έτσι το παιχνίδι...
-ποιο παιχνίδι;
-θάρρος ή αλήθεια.
-αλήθεια.
-μα εσύ δεν είπες...;


εξομοίωση ζωής.
σπαταλημένα κορμιά.
μισερά συναισθήματα.
μετριότητες και μερικότητες.

μεταξύ μας...με κούρασες.
με αυτή την αγενή σου ειλικρίνεια.
με αυτό σου το θράσος και την δειλία.

-θάρρος ή αλήθεια;
-άντε στο διάολο.

οι λωτοί.

άδειο μυαλό.
χωρίς σκέψεις, αναμνήσεις, ταραχές, παράνοιες.
ηρεμία και κάτι ακόμα που δε ξέρω τι είναι.
αποδοχή;
ίσως.
μπορεί αργότερα.
ναι, ίσως αργότερα νιώσω κάτι.
ίσως όταν πάω στο δωμάτιο να νιώσω κάτι.
σίγουρα κάτι από σένα. κάτι από μένα και κάτι από μας.
είμαι τυχερή εν τέλει.
μέσα σε μια τόσο ωμά κυνική εποχή μπόρεσα και ένιωσα.
και μέσα μου χαίρομαι γι'αυτό.

ελαφρά διχασμένη

1,2,3 με πιάνει αηδία.
1,2,3.
Αρχή-μέση-τέλος.
Όλα.
(μερικά)
Τίποτα.
Πάντα.
(μερικά)
Ποτέ.
1,2,3.
Γέννηση-ανάπτυξη-θάνατος.
Σύστημα κλειστής καλλιέργειας ιδεών, χαρακτήρων, ελπίδων.
Χωράφια σκέψεων.
Ισοζύγια αναμνήσεων.
Κομποστοποίηση μυαλού.
Επαναφορτιζόμενα συναισθήματα.
Αποικοδόμηση ζωής.
Αρχή-μέση-τέλος.
Τέλος.
1,2,3.
Φτου κι απ’την αρχή.

ο έρωτας στα χρόνια της εξεταστικής (μου)

Διαβάζω λοιπόν για χημειοστάτες γιατί αύριο δίνω μάθημα και λέει εδώ:
Ισοζύγιο βιομάζας:
καθαρή αύξηση= αύξηση - εκροή + επανατροφοδοσία
Ισοζύγιο περιοριστικού:
Ρυθμός καθαρής αύξησης= ρυθμός εισροής + ρυθμός επανατροφοδότησης -ρυθμός εκροής - κατανάλωση υποστρώματος για αύξηση

"μα τι στο διάολο λέει αυτή τώρα; παρανόησε εντελώς;"

όχι.
εμείς είμαστε οι χημειοστάτες.
είμαστε στην άλλη κατηγορία- σε αυτούς σε σειρά αλλά στα απαυτά μας.
έχουμε και λέμε:
όπου καθαρή αύξηση βάλε "σε σκέφτομαι", αύξηση βάλε "σε θέλω", εκροή βάλε "με ξενέρωσες χτες" και επανατροφοδοσία βάλε "σε ξανά-θέλω".
το ισοζύγιο βιομάζας μου λοιπόν είναι το αντίστοιχο "ισοζύγιο σκέψεων".

ο περιοριστικός παράγων... χμμ. είναι οι δικές σου σκέψεις.
επομένως έχουμε ρυθμός σκέψεων της αφεντιάς μου από σένα= "σε σκέφτηκα" + "μου σηκώθηκε" - "το ξανασκέφτηκα" - "τελικά αποφάσισα να τον παίξω και να μην έρθω"

ο έρωτας στα χρόνια της εξεταστικής είναι αν μη τι άλλο δυσνόητος, δυσβάσταχτος και πιο παρανοϊκός από ποτέ.
το ομολογώ.

ανατομία ενός αμήχανου γέλιου.

Ήταν η στιγμή που ο γιατρός μας είπε ότι μέσα από αυτό θα βγούμε πιο δυνατοί.
"Τα ζευγάρια βγαίνουν πιο δυνατά από τέτοια πράγματα".
Κοιταχτήκαμε με αμηχανία για μερικά δευτερόλεπτα, γελάσαμε ευγενικά προς το γιατρό.
Μέσα μου κάτι ένιωσα να πεθαίνει εκείνη την ώρα.
Μάλλον ήταν η ελπίδα του να μπορέσεις να μας θεωρήσεις πάλι ζευγάρι.
Ζευγάρι...δε μπορώ να πω ότι μου αρέσει η λέξη.
Αλλά είναι απλά μια λέξη. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Σήμερα δεν έχω καμία φιλοσοφία ή αμπελοφιλοσοφία να μου αραδιάσω.
Ξέρω ότι σ'αγαπάω.
Είναι ότι μου έχει απομείνει να κάνω.

Είναι αστείο... "6 μήνες μετά"...
Πόσο μακρινό και πόσο απίστευτο ακούστηκε;

Καλό μήνα.

Κάτι άλλο.

Όχι εγώ.
Ίσως κάποιος άλλος.
Ίσως μιαν άλλη μέρα.
Ίσως ένας άλλος κόσμος, ένα άλλο πρωινό, ένα άλλο συναίσθημα.
Σίγουρα όχι σήμερα και σίγουρα όχι εγώ.
Ποτέ εγώ.
Ένα άλλο φιλί.
Μια άλλη αγκαλιά.
Σ'αγαπώ. Εγώ.

αρνούμαι

απόψε ήθελα να σε δω.
σε έψαξα σε όλα τα πρόσωπα που συνάντησα μα δεν ήσουν πουθενά.
σε έψαξα σε κάθε ποτήρι που άδειαζε, σε κάθε τσιγάρο που τέλειωνε.
δεν ήσουν πουθενά.
μου λείπεις. αυτό. απλά μου λείπεις.

όλα μερικά.

μερικα λιτρα αλκοολ αργοτερα...
μερικα χιλιομετρα μακρια...
μερικες σκεψεις...
ολα μερικα.
τιποτε ολοκληρο.
τιποτα πληρες.

μερικά λίτρα αλκοόλ αργότερα

βαρεθηκα.
παλι μεθυσμενη γυρισα.
17 ευρω ταξι.20 ευρω μπυρες.
βαρεθηκα.
γυριζω σπιτι κ δ με περιμενει κανεις.
κουραστηκα.
κ αυτο που θελω δε το εχω κ δε θα το εχω ποτε ξανα.
ξεθωριασα.
κ συ δεν εισαι τιποτε αλλο παραμονο μια αναμνηση.
μια σκια που με τριγυριζει με μια γλυκια ζεστη.
ερχεσαι κ φευγεις.
δε μπορω να σε κρατησω εδω.
δε σε εχω.
δε μου ανηκεις.
δε εισαι κτημα μου, αλλα εισαι κομματι μου.
γιατι να ειμαι παλι μεθυσμενη;

η 25η ώρα

παντα κατι θα μας λειπει.παντα κατι θα θελουμε πραγματικα που δ θα μπορουμε να εχουμε κ γ να το αναπληρωσουμε θα καταφευγουμε σ ασκοπα πραγματα κ καταστασεις που θα μας σκορπανε ψυχικα κ σωματικα.
παντα θα ειμαστε λειψοι.κανεις δ υπαρχει περα απο τον εαυτο μας που να μας κανει να νιωθουμε πληρεις.κανεις αλλος.μα ακομα κ αυτος πολλες φορες δ μας ανεχεται.δ μας θελει.
ολοι φτανουμε σ σημεια κορεσμου με τους γυρω μας.
ολοι εχουμε νιωσει φθηνοι,καβατζες,ολοι εχουμε βρεθει σ αρρωστημενες καταστασεις.ολοι.
εχουμε φτασει σ σταυροδρομια κ δ ξεραμε τι να διαλεξουμε.εχουμε περασεις φασεις χαοτικες.ολοι μας πεθαναμε λιγο απο το μεσα μας γ χαρη καποιου που δ μας εδωσε την αντιστοιχη σημασια.
ποτε αυτο που νιωσαμε γ καποιον δ ηταν αμοιβαιο κ αλλωστε πως θα μπορουσε να ειναι; αφου καθεις μας ειναι διαφορετικος.


συγχωρεσε με γ ολο αυτο,μα το μεσα μου κραυγαζει κ το απ'εξω μου αδυνατει να με συγκρατησει.
καλο ξημερωμα,οπου κ αν σ βρει.

παραμονή πρωτοχρονιάς

Σε κάτι λιγότερο από 4 ώρες μπαίνει ο νέος χρόνος. Μπράβο του.
Να τον χαίρεστε. Να τον απολαύσετε και να μου πείτε εντυπώσεις του χρόνου την ίδια μέρα.
Ναι, πάλι σκατοψυχιασμένη είμαι. Εσύ τι ζόρι τραβάς; Δουλειά σου λοιπόν.
Βαράω διάλυση. Βαράω φρίκες όπως εσύ βαράς κάρτα στη δουλίτσα σου- αλήθεια, δουλειά έχεις;
Ακούς; Σήμερα σου φωνάζω από μακριά. Αλλά εσύ πέρα βρέχει. Άστο το γαμήδι να βρέχει, τι σε νοιάζει; Κοίτα και μένα λίγο.
Τίποτα. Δεν ακούς τίποτα. Έχεις χαόσει/χαώσει –όπως στο διάολο γράφεται.
Βοήθα με και μένα λίγο. Άσε με να μπω σ’ αυτό το χάος και να το μοιραστούμε ή διώξε με.
Άντε, να τελειώνουμε πια.

σημειώσεις από έναν πνιγμό

Κουράστηκα.
Δεν είμαι θυμωμένη. Κουρασμένη είμαι.
Ξυπνάω και νιώθω άδεια. Αυτό το κενό είναι που με κουράζει.
Δε θέλω. Δε μπορώ. Αρνούμαι. Δε νιώθω πια. Παραιτούμαι. Βαρέθηκα.
Σήμερα όλα είναι μια κραυγή.
Χωρίς ηχώ. Χωρίς συναίσθημα.
Κενή.
Εσύ δε θα την θυμάσαι γιατί δε την άκουσες ποτέ. Δε την ένιωσες ποτέ.
Εδώ είμαι.
Άραγε με θυμάσαι; Με σκέφτεσαι;
Κοιτάζω τα ρούχα μου.
Έχουν ξεθωριάσει.
Μάλλον ξεθώριασα και γω μαζί τους.

all that she wants

Δεν ταιριάζουμε.
Τελικά μπορείς να βρεις κάποιον που να ταιριάζεις απόλυτα;
Αφού θεωρητικά κανείς δεν είναι ίδιος πώς θα βρεις κάποιον να ταιριάζεις απόλυτα;
Εσύ την απόφαση σου την πήρες.
Μένει να το καταλάβω και γω και να συνεχίσω.
Το μόνο που με πονάει είναι ότι δεν ήμουν κάτι το ιδιαίτερο για σένα ενώ εσύ ήσουν κάτι ξεχωριστό.
Οι σχέσεις όσο μεγαλώνουμε θα έπρεπε να γίνονται πιο απλές και εγώ τις βλέπω να γίνονται πολυπλοκότερες και ξέρεις τι; Το βαρέθηκα λίγο.
Μάλλον είμαι πολύ εγωίστρια που δε νιώθεις το ίδιο ή νιώθω λίγη.
Μπορεί να φταίει που εγώ σε θέλω ακόμα ή που δε μπορώ να καταλάβω τι θα πει το «σε θέλω ακόμα αλλά να…».
Ίσως είναι και οι μεγάλες δόσεις βλακείας που με ταλαιπωρούν αυτό τον καιρό.
Θυμάμαι το «ένα κοπάδι τζάμια» και γελάω μόνη μου.
Θυμάμαι.
Δε πιστεύω ότι είναι κακό το να σε θυμάμαι.
Απλά θα ήθελα να μη σε σκέφτομαι τόσο συχνά και τόσο έντονα.
Την τελευταία φορά που σε είχα αγκαλιά ήθελα απλά να κρατήσω αυτό το συναίσθημα για πάντα.
Δε θέλω να το ξεχάσω. Όχι ακόμα τουλάχιστον.

χρόνια πολλά.

Για σένα που με άντεξες.
Για σένα που μου στάθηκες.
Για σένα που με στήριξες.
Για σένα που με έκανες να γελάω.
Για σένα που σ’ ερωτεύτηκα.
Για σένα που πάνω από όλα ήσουν άνθρωπος.
Για σένα που δεν ένιωσες το ίδιο.
Για σένα που μου είπες «σε θέλω ακόμα, αλλά…»
Για σένα που δε θα ξαναδώ.
Για σένα που δε φοβήθηκες να μείνεις μαζί μου.
Για σένα που νοιάστηκες.
Μόνο για σένα.

Εσύ μπορεί να θες, εμένα με ρώτησες;

Εσύ μπορεί να θες. Τους άλλους τους ρώτησες; Τι τι εννοώ ποιους άλλους; Μόνος σου νομίζεις ότι είσαι εδώ πέρα; Αλαζονικό γουρούνι. Τους άλλους. Αυτούς που επηρεάζεις με οτιδήποτε κάνεις.

Εγώ στρίβω το τσιγάρο μου εδώ και δύο ηπείρους παρά κει πέφτουν βόμβες και πεθαίνει κόσμος.

Τι; Δε φταις εσύ; Δε θα σ απαντήσω.

Εσύ λοιπόν μπορεί να θες. Είσαι πλήρως αλληλεξαρτώμενος όμως από μένα, από τον δίπλα και τον παραδίπλα, την μάνα σου, τον πατέρα σου, ακόμα και από τον πεθαμένο παππού σου. Ποιος σου είπε ότι εδώ κάτω είναι όλα εύκολα; Και ποιος σου είπε ότι νοιάζεται κανείς για το τι θες εσύ. Ναι, ΕΣΥ. Είναι ώρα να καταλάβεις και να χωνέψεις ότι εδώ που ήρθες, σε τούτο το μάταιο κόσμο (!), βλάκα, δεν κάνεις εσύ κουμάντο. Κάνουν οι άλλοι. Δε τους νοιάζει αν ζεις ή αν πεθαίνεις, αρκεί βέβαια να μην τους ενοχλείς με τις μαλακίες σου.

Ναι, ναι. Καλά το διάβασες. «με τις μαλακίες σου».

Γιατί νομίζεις ότι είναι κάτι άλλο αυτά που έχεις στο μυαλό σου;

Περνιέσαι για έξυπνος;

Ξανασκέψου το πιτσιρίκο.

Εσύ μπορεί να θες, εμένα με ρώτησες αν μπορώ; Αν θέλω; Αν με νοιάζει τι σκατά θες;

Ένα μάτσο βιόλες.

Απόψε με έπιασε ξανά. Αυτό το καταραμένο συναίσθημα. Αυτό που με κάνει να μη μπορώ να κοιμηθώ. Αυτό που με λούζει με κρύο ιδρώτα και με γονατίζει.

Θέλω να τελειώνουμε μ’ αυτό το πράγμα.

Αν και αν και αν και… πάει λέγοντας.

Όχι, δε γινόταν αλλιώς.

Όχι, δε μπορούσες να το ξέρεις.

Όχι, δε μπορείς να το αλλάξεις.

Μόνη σου τα σκάτωσες, μόνη σου να το λύσεις.

Ηλίθια.

Δε θα σε συγχωρήσω ποτέ γι αυτό που μου έκανες. Ακούς; ΠΟΤΕ.

Σε σιχαίνομαι. Γιατί ζηλεύεις τους άλλους; Επειδή δεν το έχουν;

Ηλίθια.

Έτυχε σε σένα. Δέξου το. Πρέπει. Κατάλαβέ το.

Και τον άλλο; Γιατί τον βασανίζεις; Γιατί να τον πάρεις στο λαιμό σου και κείνον;

Σταμάτα να καπνίζεις επιτέλους.

Ναι, το ξέρω ότι σ’ αρέσει αλλά δε με νοιάζει.

Σκέψου μια φορά και μένα κ όχι μόνο εσένα.

Και σκέψου και αυτούς που νοιάζεσαι. Γιατί εμένα πάλι γραμμένη μ’ έχεις.

[I'll wait]

Χρόνο. Μου ζήτησες χρόνο.

Χρόνο. Όλα θέλουν χρόνο.

Και για να ερωτευτείς θέλει χρόνο και να ξενερώσεις θέλει χρόνο και για να μάθεις ποιος είναι ο άλλος που έχεις απέναντί σου θέλει χρόνο. Όλα.

Δεν είμαι θυμωμένη μαζί σου. Όχι. Εσύ δε φταις γι’ αυτό που παίζει μέσα στο κεφάλι μου.

Ένιωσα. Αυτό φταίει.